معماری هنرِ سُرودنِ شعرِ فضاست…

سوم اردیبهشت ماه، زادروز شیخ بهایی، ریاضی‌دان و معمار شهیر ایرانی است که به عنوان «روز معمار» نامگذاری شده است. فرارسیدن این روز بهانه است برای تحسین ذوق سرشار و قریحه بی‌بدیل معماران خلاق کشور که گنجینه‌های فرهنگی، تاریخی و اجتماعی‌مان در ایده‌ها و آثار نابشان متبلور می‌شود.
دستیابی به الگوی مناسب توسعه شهری پایدار و اینکه نیاکان ما چگونه توانسته اند مفاهیمی که ارزشهای فرهنگ ایرانی را در بردارند در معماری متجلی کنند، معماران و استادکاران ایرانی با توجه به شرایط اقلیمی و جغرافیایی مناطق گوناگون ایران شیوه های معماری ایرانی را در شهرهای مختلف به نحو مطلوبی توسعه بخشیده اند.
پیکره یا کالبد شهر جایی است که شهروند در آن زندگی و تفریح می کند و فعالیت دارد. اجزای تشکیل دهنده این کل واحد را کل های کوچکی تشکیل می دهند که دانه بندی شهری را شکل می دهند. فضاهای معماری شامل تک بناها یا مجموعه های معماری یا بزرگ مقیاس ها یا منظرهای معماری (فضاهای عمومی و بوستان ها) روی هم پیکره شهر را می سازند. بخش عمده ای از سیمای شهر را شکل می دهند و در شکل دهی به هویت شهر نقش مهمی دارند.
آنچه می تواند از کیفیت مطلوب منظر شهری و ارزش های معماری صیانت کند، نخست، اتخاذ سیاست‌هایی است که ارزش آفرینی کیفیت معماری را نسبت به ارزش تورم زمین و قیمت منطقه ای، ارتقاء دهد. دوم، خلاقیت در معماری را تسهیل کند. سوم، امکان رقابت عادلانه و سالمی را در مسابقات معماری فراهم سازد. چهارم، نظارت بر رعایت ضوابط معماری اعم از نما، خط آسمان و فرم ساختمان را افزایش دهد.