پایگاه خبری تحلیلی برزن نیوز نخستین پایگاه تخصصی مطالعات میان رشته ای (برنامه ریزی شهری – منطقه ای)
این روزها مردم و مطبوعات از تورم صحبت می کنند. این سرزمین هنوز با قواعد اقتصاد پولی خوی نگرفته است. « تورم » مدام و به صورت پشت سر هم می آید، گرانی می آید، سرمایه مردم افت می کند و فقیر می شوند! در نتیجه مردم روی جمع آوری یا «حبس» کالاهایی که به دلیل نقش محوری آن ارزش سرمایه ای دارند، رقابت می کنند، تا جایی که عمر مردم صرف این شده که چگونه کالای ارزشی حبس کنند و سر این با هم بستیزند.
پول به شهرهای ما نیامده، خدا شده است. مردم به جهت ریشه دار بودن اضطراب و احساس عدم امنیت مدام به جمع آوری و حبس اشیاء زیربنایی می پردازند. «غریزه جمع آوری» یکی از غرایز مورچه گانه ای است که در زندگی طبیعی، بدوی و پیش از پدید آمدن ابزارهایی مانند یخچال در این سرزمین از غرایز طبیعی بشر بود. یعنی مردم ایل، شهر و روستا انبار آذوقه داشتند و در تابستان برای زمستان آذوقه جمع می کردند و از گنجشک صفتی دوری جسته و می گفتند جیک جیک مستونت بود، فکر زمستونت بود!
با گذار از اقتصاد طبیعی و پایاپای به اقتصاد پولی، توطن در شهرهای جدید به جای ده کوره و بادیه و در نهایت با توسعه حمل و نقل، شبکه تولید و توزیع نسبتا پایدار مواد مصرفی و توسعه سردخانه ها و غیره، ضرورتی برای بقای غریزه جمع آوری نیست. اما غریزه، غریزه است و برای تغییر آن، آدمی باید احساس امنیت کرده و از جنبه های مختلف نیازهای روزمره فارغ شود یا بلکه انسان اهل کار و کسب و درآمد، تا حدی اطمینان از رفع نیاز خود بواسطه ی دستمزد و پس اندازش در دل اقتصاد شهری پایدار داشته باشد.
در اقتصاد ما به جهت تشدید ناامنی و فشار مزمن فقر، غریزه جمع آوری تداوم یافته؛ بازار کالاهای ارزشی و اقتصاد کشور نه از جانب دجّالان، بلکه از جانب عموم و حتی نهادهای اقتصادی اسیر غریزه جمع آوری شده است. در چنین شرایطی، همه دجال شده و حرص جمع آوری و حبس طلا و زمین شهری و روستایی را دارند. طبیعتاً دست بالای دست بسیار شده و دمل های چرکین سرمایه به وجود می آید که کارش در کارزارهای حبس بار می گیرد. برنده ی اصلی تورم، گرانی و هر عنوانی که باشد، کارتل های پولی خاصی هستند که سودشان در چنین شرایطی است.
اقتصادی که کارش حبس و دپوسازی طلا، مسکن، آهن، خودرو و … باشد و سودش در فروش در دوره ی تورم و جابجایی سرمایه مردم به سود خود است (در دوره تورم مردم احساس می کنند در حال از دست دادن همه چیز هستند، به جمع آوری هر آنچه می پردازند که توان دارند)، با فرایندهای سیاسی خاصی همین وضع را نگه داشته و ایران را به جزیره ای برای حبس اموال مردم توسط دمل های چرکین اقتصادی می کند. در چنین شرایطی آن چه هست، تورم و گرانی نیست، مصادره یا سلب مالکیت درآمد روزمره مردم توسط کارتل های پولی است. مردم در اثر احساس ناامنی اقتصادی به رقابت می پردازند تا تمام درآمد روزمره، استراحت و جان خود را در قمارهای اقتصادی ببازند تا این دمل ها رشد کنند!
