جایگاه مدیران فنی- اجرایی در دولت دوازدهم

برای “بررسی” جایگاه مدیران فنی و اجرایی در دولت دوازدهم، نخست باید، به جستجوهایی برای دریافت و سنجشِ: “بار” های “ارزش” ی، و “وزن” های کارکردی- کاربردی ی چند مفهوم، در “قالب” و به شکلِ چند کلمه ی کلیدی و بنیان ساز، پرداخت.در ابتدا باید دید که آیا این کلمات، دارای “ارزش” های تشویقی- تعریفی، و یا تعارفی- خوش آمدی هستند؟ و یا دارای “بارهای حقوقی” ، و “ارزش های علمی”، با “وزن های راهبردی و کارکردی” می باشند و یا می گردند؟حوزه ها، و دامنه های مصداقی، و مصداق یابی “راهبردی”، و “کارکردی” ی: کلماتی مثل:”مدیریت” ، و “مدیریتِ فنی و اجرایی”، و : “شمّ”، در: “شمّ مدیریت “، و : “لیاقت” ، در : “مدیرِ لایق”، و موارد مشابه.باید دید که در ادبیات برنامه ریزی و برنامه گزاری های توسعه  ها ی عمومی، و توسعه-های شهری و منطقه ای، و برنامه ریزی – طراحی های کلان و منطقه ای، و جز اینها، این مفاهیم، آیا بازتاب دهنده و دارای بار و وزن معنایی ی واقعی و حقیقی می گردند؟ و یا صرفاً و “موهوماً ” دارای “معنا” های “اعتباری” و “تعارفی” هستند؟• درباره ی مدیریت (هم بعنوان روش، در : راهبرد، و هم بعنوانِ: محتوی، در: کاربرد)انسان ها، در طول زندگی شان، دارای “جنبه ” های مختلفی می گردند و یا در طولِ زندگی-شان، “جنبه “های گوناگونی در آنان دگرگون می گردد. (هم شکل می گیرند، و هم تغییر شکل می یابند) یک مدیر فنی و اجرایی، در “حوزه” و در “چارچوب” مدیریت ش، (که “جنبه “ای از: “انسانیت”ش را نیز شکل می دهد)، می باید دو جنبه ی اساسی را دارا باشد. “شم” مدیریت، بعنوان شکل،  محتویِِ “صفت” و “خصلت”ش. و، “شم” مدیریت، بعنوان  شکل، محتوی، نحوه ی “فعالیت” و “کارکرد” ش.بنظر نگارنده این سطور،”شم” مدیریت، یعنی: “وجدان کاری”. که در مفهومِ کلمه ی: “لیاقت”، تبدیل به: “معنا”، یعنی راهبردی- کارکردی می گردد.این امرست، که انسانها را در طول تاریخ از انسان جمع آوری کننده به انسان مدیر، ارتقاء می دهد.

• درباره ی مدیریت، و : برنامه گزاری.مدیریتِ فنی و اجرایی، در جمهوریِ اسلامیِ ایران، چگونه می تواند “معنا” ی  راهبردی- کاربردی  بیابد؟یک مدیر، مشخصاً مدیر فنی و اجرایی، باید این توانایی را داشته باشد که در موقعیت  ها  و “شرایطِ ضروری”، “سیاست”  گزاریِ منطقی و عملی”  را محور اصلی و مرکزیِ بینشِ  علمیِ  راهبردی- کارکردی اش، به شکل “برنامه گزاری”، قرار دهد. و نیز چگونه و در چه موقعیت های زمانی و مکانی، این “محور مرکزیِ” بینشش را تبدیل به : “قدرت”، و یا “قانون”، (منظور، وزن علمی و : “درونی – ذاتیِ قانون، به شکلِ “ارزش”، ارزشِ علمی- راهبردی و کاربردی، یعنی: “تغییر شکل”ی از “قدرت”، می باشد)، مبادرت نماید. تا به شرایطِ راهبردِ “توسعه”، در “موضوع”ی که وی آنرا مدیریت می نمایند، دست یابد.”توسعه”، از وظایف نانوشته ولی ذاتی، و: مفهومی- معنایی، و مضمونی- محتوایی و الزامی ی کارکردِ مدیران فنی و اجرایی، و مدیرانِ راهبردی، و اصولاً “مدیریت”  -ِ عام  و “حقیقی”، یعنی مدیریت های فنی و اجرایی، و یا: کارکردی – کاربردی، می باشد.• درباره ی “مدیریت”، و رابطه اش با: “قدرت” ، و با: “سیاست”(بعنوانِ اجزاء: فن- روش شناسانه، (فنی – اجرایی)ی مدیریت)”شکلِ” راهبردِ اندیشه، “سیاست” را “تصویر” می نماید. و، “توانِ” راهبردِ اندیشه، “قدرت” را “تشکیل” می دهد. و کسی که هم: توانِ این را (از نظر “علمی”) داشته باشد که راهبرد اندیشه را با: موزونی و هماهنگی، و انسجام، و تعادل، و تناسب، ووو… کارکردی، (علمی- کارکردی)، و بسیار  انعطاف پذیر، (از نقطه نظرِ علمی)، در امر توسعه  ی “همه جانبه”، و در همه ی شقوق و حالت ها، و موضوع ها ، و مرحله ها، و سطح ها، و … در راهبردهای اجتماعی- علمی  ترکیب و تلفیق نموده و بکار گیرد، (در جمهوریِ اسلامیِ ایران)، می شود: یک “مدیر”. مدیرِ فنی و اجرایی. (مدیر راهبردی- کارکردی، و دارای کارایی). (مدیریت را در مفهومِ عام”ش، معنی – راهبردی، و: کارکرد-کاربردی می نماید).هر “توان”ی، “شکل”ی دارد. و هر “شکل” (و یا کارکرد)ی، وابسته و پیوسته با: “توان” آتی، (توانایی) هایی می باشد. توان، و نیز وجود اندیشه، تواماً، و در ترکیب و تلفیقِ: موزون، هماهنگ، مسنجم، و “متعادل”، و “متناسب”شان با یکدیگر، راهبردِ: “مدیریت” را، در حالت و شکلِ مدیر فنی و اجرایی، پر بارتر و هدفمند، و: “لایق”، برای دستیابی به “هدفی والا”، می نماید. عرصه – “پهنه”های مدیریت، با: کار و فعالیتِ صادقانه و مسئولانه، دارای ارزش علمی- کاربردی گشته، و توسطِ اینگونه مدیریت، یعنی مدیریتِ فنی- اجرایی ی “لایق”، تبدیل به “حوزه”های کارکردیِ توسعه ای، (“اجراء” توسعه ی “همه ” جانبه)، می-گردند. (و این، یعنی: – در یک مفهوم- : “سیاست”.).
• درباره ی “سیاست”، در “چارچوب”، و بعنوان “اجراء” مدیریت”سیاست”، برای اینکه از “راهبردی”، تبدیل به “کاربردی” گردد، می باید در سه لایه- سطح، (ویا: سطح- لایه)، “پخته” گردد.”سطح”، و یا “لایه “ی زیرین و پایه ای را “انگیزه”  ی اقتصادی ، (یعنی: اندیشه)، شکل می-دهد و می سازد. (در : “شکل”- مفهومی “متناسبِ” این سطح، پختگی  ی “ناقص”ی  می-یابد).در: سطح- لایه، (ویا: لایه- سطح) میانی، “فعالیتِ” “عینی سازی” و یا : راه بردِ اندیشه، (تولید)، آنرا پردازش (“شکل” ش را در این سطح)، و ویرایش می نماید. (در: “شکل”- مفهومی “متناسب” این “سطح”، پختگی  ی “ناقص”  می یابد).و در لایه، ویا سطح رویی و سومی، “کاربری” می گردد. و برای آن، کارکرد  ی سازی – کاربرد  ی سازی ، در شکلِ عرصه وارائه، و یا مبادله، ساخته و پرداخته می گردد. (در: “شکل” – مفهومی “متناسبِ” این “سطح”، پختگی  ی ناقص ی  می-یابد).و در ترکیب و تلفیقِ نهایی   والزامی ی این سه لایه، و یا سه سطح، … در چارچوب های تلفیقی و ترکیبی ی دوره ای   و “علمی” ، “پختگی ی کامل”  در هر “دوره”  رسیده و به شکل “سیاست”، متحول گشته، و در “سطح” و یا: “لایه “ی  “مدیریت توسعه”،  در اینجا، در یکی از شاخه های اصلی و محوریِ توسعه ، بصورتِ: راهبرد، در مدیریتِ “فنی – اجرایی”، و با : “شکل” و کارکردِ مشخص و “متبلوری”، چارچوب بندی ی : “سیاست-گذاری” ی مدیریت راهبردی  و سپس کارکردی  ی توسعه، را می پذیرد و می یابد. و “انسجامِ دوره ای- نهایی” (پختگی های دوره ای، به شکلِ “راهبرد محوری”، یعنی: “سیاست”   گزاری ، …کارکرد می یابد. و، شکل، حالت، سطح، و یا موقعیت و مرحله ای از “برنامه گزاری” و مفهومِ مدیریت، مدیریتِ راهبردی، و مدیریتِ کارکردی و کاربردیِ و اصولاً “معنی ی مدیریت”، در حوزه ی کار و فعالیت (فنی – اجرایی) را در: معنا – “فضا” ی راهبردِ هوشمندانه- مسئولانه، و: عالمانه- متعهدانه اش در “توسعه” ی “عام”، و توسعه  های  خاص، “بازتاب” داده و “معنی” (یعنی کاربردی) می نماید. و تبدیل به مدیریتی فنی و اجرایی ی متعهد و مسئول، (لایق)، متناسبِ راهبردهای توسعه ای موردنیاز جمهوری اسلامی ایران می گردد و می نماید.• بعنوانِ یک “جمع بندیِ” اولیه:مدیریت، و : “سیاست”، در: “نقطه” و “حوزه “ی مفهومی ی: “راهبرد”، با اتکاء به: “برنامه” ، بر یکدیگرِ منطبق گشته، و با یکدیگر وحدتِ معنایی- کارکردی، در “چهره و سیما”، و یا: “قالب” و “چارچوبِ” :معنایی- کارکردی، و : کاربردی ی: مدیریت فنی – اجرایی، … “وجه”ی، و: “ضلع” ی از “اضلاع” و یا: “جزء” ی از “اجزاءِ” مدیریت را در چارچوبِ: “برنامه ریزی”  ی “توسعه” ، روشنایی و وضوح معنایی، و وضوحِ مفهومی، در چارچوبِ: برنامه ریزی ی “متحرک”، (پویا)، و در: “کارکردی” شدنِ: “برنامه”، می یابند. و وحدتِ گسترده معنایی، و: کارائی، در: کارکردی شدن و متحرک سازی ی “متناسب” و متعادل، در ترکیب ها و تلفیق های: راهبردی- کاربردی ی: انسجام، هماهنگی، موزویی، و و و …  “درونی” و “بیرونی” ، یعنی: “وجوه” راهبردی و کارکردی ی برنامه، و از “الزام های” توسعه، و “بازتاب”های تحولی و تکاملی شان در مدیریتِ فنی- اجرایی و …در  حالت ها و شکل های گسترده و عمیق،  از نظرِ مفهومی و کارکردی ، و در: “برد معنایی”ی : کارایی و کاربرد، و: کارکردشان، کارایی ی “با کیفیت”ی، و در : “کمیت” های “وابسته و پیوسته”، و “قابل قبول” ی می سازند و ارائه می نمایند. “هم سویی” و: “احاطه” بر این “حرکت “ها و: “روند”ها، در چارچوبِ: برنامه ریزی- سیاستگزاری و … مدیریتِ فنی – اجرایی را “لایق” و “با کفایت”، متناسب جمهوری  اسلامیِ ایران، و “دولت دوازدهم” ش، می نماید.بدین ترتیب می توان گفت که: برنامه ریزی ی توسعه، و : توسعه ی برنامه ریزی، و : توسعه، بر پایه و براساسِ برنامه ریزی، و برنامه ریزی، و برنامه گزاری برپایه و براساس توسعه، مقوله هایی هستند و یا می شوند، که در: “چارچوبِ”: مدیران فنی – اجرایی “دستیابی” می-گردند و دولت تنها در این رابطه است که می تواند، ساز و کار مناسبی را برای تحقق برنامه های عالیه ای توسعه کشور، تحقق نماید.