چهارشنبه , ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ - ۵:۳۵ بعد از ظهر
  • کد خبر 7891
  • سهراب مشهودی در هفتادوششمین نشست از سلسله نشست‌های وبیناری بازآفرینی شهری با موضوع «بافت‌های ناکارآمد شهری؛ تهدید یا فرصت» که به همت محمدعلی ایزدخواستی، مدیرعامل سازمان نوسازی و بهسازی شهر اصفهان، به‌عنوان رئیس دبیرخانه انتقال تجربیات بازآفرینی منطقه دو کشور برگزار شد، اظهار کرد: در بررسی وضعیت بافت‌های ناکارآمد شهری، چهار دسته اصلی از این بافت‌ها را معرفی شده است؛ دسته نخست شامل بافت‌های تاریخی است که به دلیل فرسودگی، از چرخه زندگی روزمره خارج می‌شود. وی افزود: دسته دوم، بافت‌های ارزشمند معاصر است که با وجود قدمت تاریخی ۷۰ تا ۱۰۰ ساله، نیازمند بازسازی است، اما نباید ارزش‌های اصیل خود را از دست بدهد. مسئول گروه شهرسازی جامعه مهندسان مشاور ایران تاکید کرد: دو دسته دیگر، بافت‌های مسکونی که ساکنان اولیه آن‌ها به دلایل مختلف جای خود را به گروه‌های کم‌درآمدتر داده‌اند و محلاتی که دولت آن‌ها را «اسکان غیررسمی» می‌نامد، موضوع اصلی بحث بوده‌اند. مشهودی گفت: در رویارویی با این بافت‌ها، بازآفرینی صرفاً برای بافت‌های تاریخی و ارزشمند معاصر قابل‌اجراست، زیرا این فرایند نیازمند خلاقیت و حفظ ارزش‌های موجود است، اما در بافت‌های ناکارآمد، عملاً تمرکز بر ساختمان‌ها است نه بافت شهری که در طرح‌های بازآفرینی فعلی، توجه چندانی به حفظ الگوی بافت‌ها نمی‌شود و بیشتر به تعریض خیابان‌ها و ساخت‌وسازهای جدید پرداخته می‌شود که بافت اصیل را از بین می‌برد. وی با بیان اینکه یکی از مشکلات اساسی در این نوع بازآفرینی، تصور اشتباه از مالکیت ساکنان است، ادامه داد: بیشتر ساکنان این بافت‌ها مالک نیستند و با اجرای طرح‌های بازآفرینی و افزایش قیمت مسکن، توانایی ادامه زندگی در آن مناطق را از دست می‌دهند و این مسئله به جابه‌جایی اجباری این افراد به حاشیه شهرها منجر می‌شود. مسئول گروه شهرسازی جامعه مهندسان مشاور ایران با بیان اینکه تجربه نازی‌آباد تهران نمونه‌ای از این مشکلات است، خاطرنشان کرد: جایی که پیمانکاران خانه‌های فرسوده را تخریب و با ساختمان‌های چندطبقه جایگزین کردند، این اقدامات اگرچه کالبد شهر را بهبود می‌بخشد، اما موجب محرومیت مردم کم‌درآمد از زندگی در مناطق مرکزی شهر می‌شود. مشهودی با اشاره به تجربه کوی ۱۳ آبان در تهران گفت: این پروژه که برای اسکان گودنشینان اجرا شده بود، در ابتدا موفق به نظر می‌رسید، اما پس از گذشت چند سال، بیش از ۹۰ درصد ساکنین اولیه جای خود را به گروه‌های درآمدی بالاتر دادند و این امر نشان می‌دهد که سیاست‌های مسکن بدون در نظر گرفتن نیازهای واقعی مردم، موجب افزایش شکاف طبقاتی می‌شود. وی افزود: حضور افراد کم‌درآمد در بافت‌های مرکزی شهر، فرصتی برای کاهش فاصله طبقاتی و بهبود کیفیت زندگی شهری است و بازآفرینی نباید تنها به بهبود کالبد شهر محدود شود؛ بلکه باید به حفظ عدالت اجتماعی و ارائه خدمات مناسب به ساکنین فعلی نیز توجه کند. مسئول گروه شهرسازی جامعه مهندسان مشاور ایران با انتقاد از رویکردهای فعلی و با تاکید بر تغییر نگاه به بافت‌های ناکارآمد شهری تصریح کرد: شهر نباید به فضایی تبدیل شود که طبقات مختلف اجتماعی از یکدیگر جدا باشند و تمرکز بر بهسازی بافت‌های موجود به جای تخریب آن‌ها و مشارکت واقعی ساکنان در فرایند بازآفرینی است تا اهداف اجتماعی و اقتصادی به‌طور هم‌زمان محقق شود. مشهودی با تاکید بر کارآمدسازی زندگی در این مناطق گفت: باید شرایطی ایجاد کنیم که تفاوت قیمت‌ها به‌گونه‌ای نباشد که مستأجران قادر به ماندن در این مناطق نباشند. وی با اشاره به زندگی دشوار در خانه‌های قدیمی، از اهمیت ارائه خدمات اولیه‌ای همچون توالت و حمام عمومی خبر داد و افزود: بهبود کیفیت زندگی این افراد تنها با ارائه خدمات ضروری امکان‌پذیر است، نه با تمرکز صرف بر زیرساخت‌های کالبدی. مسئول گروه شهرسازی جامعه مهندسان مشاور ایران با اشاره به ذکر نمونه‌ای از تهران به اقدامات مثبت دوره‌ای خاطرنشان کرد: در منطقه ۱۷ تهران، اقداماتی همچون ایجاد «اتاق مشق» که فضایی مناسب برای مطالعه کودکان فراهم می‌کرد، به کاهش افت تحصیلی کمک کرد و این قبیل طرح‌ها باید گسترش پیدا کند و در مناطقی با مشکلات مشابه پیاده شود. مشهودی عنوان کرد: بسیاری از برنامه‌ریزان از طبقه متوسط به بالا هستند و مشکلات واقعی طبقات پایین جامعه را درک نمی‌کنند که باید به نیازهای واقعی مردم توجه شود و برای مثال در این مناطق خدماتی همچون مهدکودک تعاونی، کارگاه‌های خیاطی و تعمیرات یا آشپزخانه‌های عمومی ضروری است. وی با اشاره به موضوع شهرک‌های مردم‌ساخته و اسکان غیررسمی یادآور شد: شهرک‌های جدید همچون پردیس با وجود سرمایه‌گذاری‌های عظیم، به دلیل انتخاب مکان اشتباه و استانداردهای نامناسب، نتوانستند جمعیت مورد انتظار را جذب کنند که در مقابل شهرک‌هایی که مردم ساخته‌اند، با تمام مشکلات، جمعیت بالایی را در خود جای داده‌اند و این نشان‌دهنده ناکارآمدی طرح‌های رسمی است. مسئول گروه شهرسازی جامعه مهندسان مشاور ایران با اشاره به اینکه بسیاری از سکونتگاه‌های غیررسمی به دلیل نبود شناسایی رسمی از دریافت خدمات شهری و وام محروم هستند، تاکید کرد: باید این مناطق را به رسمیت بشناسیم و با ارائه وام و خدمات پایه، به بهبود شرایط زندگی کمک کنیم، زیرا تجربه نشان داده است که این سیاست‌ها در کشورهای دیگر نه‌تنها سکونتگاه‌ها را مستحکم‌تر کرده، بلکه موجب ایجاد اشتغال نیز شده است. مشهودی ضمن انتقاد از قوانین مرتبط با اراضی کشاورزی و محدودیت‌های ساخت‌وساز گفت: قوانینی که مانع از تغییر کاربری اراضی کشاورزی و توسعه سکونتگاه‌های غیررسمی می‌شود، در عمل به از بین رفتن زمین‌های کشاورزی منجر می‌شود که باید رویکردی انعطاف‌پذیرتر اتخاذ شود و مالکیت مردم به رسمیت شناخته شود. وی تاکید کرد: در بازآفرینی بافت‌های ناکارآمد شهری، باید به نیازهای واقعی مردم توجه کنیم و خدمات را بر اساس اولویت‌های آن‌ها ارائه دهیم و تمرکز بر ایجاد معابر خودرو و زیرساخت‌های مشابه، نه‌تنها مشکلات را رفع نمی‌کند، بلکه منابع را هدر می‌دهد، در این راستا نگاه ما باید به سمت بهبود کیفیت زندگی مردم، ارائه خدمات ضروری و تقویت همبستگی اجتماعی در این مناطق تغییر کند.
    الگوی نوین برنامه‌‌‌ریزی شهری

    مبانی حقوقی و اجرایی طرح‌های شهری

    اصلی‌ترین پایه رسمی لزوم تهیه طرح‌های سیال شهری بر “اصلاحیه مصوبه ۱۹/۱۱/۶۴ شورایعالی شهرسازی و معماری ایران” قرار دارد، که می‌گوید:

    “شهرداری‌هایی که دارای طرح جامع می‌باشند می‌توانند در قبال اضافه‌ارزشی که برای هر یک از قطعات اراضی شهر براثر ضوابط منطقه‌بندی و تعیین تراکم‌های ساختمانی و کاربری اراضی بیش از قیمت اراضی در مناطق مسکونی با تراکم کم ایجاد می‌شود، با تعیین شورای شهر (مستند به بند ۱ ماده ۴۵ و تأیید وزارت کشور، مستند به بند ۸ ماده ۴۵ قانون شهرداری‌ها و تبصره آن) عوارض اختصاصی به تناسب میزان اضافه‌ارزش حاصله وضع و وصول نمایند”. (پیوست شماره ۱)

    در مورد مقدار عوارضی که باید بوسیله شورای شهر تعیین شود نیز تا تعیین این عوارض، وزارت کشور عوارض عمومی‌ای وضع نموده است، که تا حد زیادی می‌تواند جایگزین آن شود. که عبارتند از:

     

    یک- عوارض صدور پروانه ساختمان       

    که به تدریج از سطح زیربنای ۶۰ متر تا ۶۰۰ در واحدهای انفرادی، عوارضی از ۵ درصد تا ۱۲۰ درصد قیمت منطقه‌ای زمین وضع نموده است.

    برای مجتمع‌ها از ۲۰۰ تا ۶۰۰ متر این عوارض ۱۵ درصد تا ۲۵ درصد و بیش از ۶۰۰ متر ۳۰ درصد قیمت منطقه‌ای ضربدر متوسط تعداد واحد (براساس صدمتر متور زیربنا)، که این عوارض به نوعی به شکل عوارض تراکم عمل می‌نماید، به شرح زیر:

     

    ردیف سطح بنای

     یک واحد مسکونی

    عوارض مساحت

    هر مترمربع

    حداقل عوارض

    هر مترمربع

    ملاحظات
    ۱ تا ۶۰ مترمربع ۵% قیمت منطقه‌ای زمین ۲۰۰ ریال
    ۲ تا ۰۰ مترمربع ۱۰% قیمت منطقه‌ای زمین ۳۰۰ ریال
    ۳ تا ۱۵۰ مترمربع ۱۸% قیمت منطقه‌ای زمین ۵۰۰ ریال
    ۴ تا ۲۰۰ مترمربع ۲۰% قیمت منطقه‌ای زمین ۸۰۰ ریال
    ۵ تا ۳۰۰ مترمربع ۴۵% قیمت منطقه‌ای زمین ۱۲۰۰ ریال
    ۶ تا ۴۰۰ مترمربع ۶۵% قیمت منطقه‌ای زمین ۱۶۰۰ ریال
    ۷ تا ۵۰۰ مترمربع ۹۰% قیمت منطقه‌ای زمین ۲۰۰۰ ریال
    ۸ تا ۶۰۰ مترمربع ۱۲۰% قیمت منطقه‌ای زمین ۲۵۰۰ ریال

    ۲- ر- الف: عوارض صدور پروانه ساختمانی مجتمع‌های مسکونی تا ۶۰۰ مترمربع

     

    ردیف سطح ناخالص کل بنا مبنای محاسبه عوارض برای هر مترمربع سطح ناخالص کل بنا
    ۱ تا ۲۰۰ مترمربع
    میانگین سطح واحد
    ۱۰۰

    ۱۵% قیمت منطقه‌ای هرمترمربع زمین (حداقل ۴۰۰ ریال) ×

     

    ۲ تا ۴۰۰ مترمربع
    میانگین سطح واحد
    ۱۰۰

    ۲۰% قیمت منطقه‌ای هرمترمربع زمین (حداقل ۵۲۰ ریال) ×

     

    ۳ تا ۶۰۰ مترمربع
    میانگین سطح واحد
    ۱۰۰

    ۲۵% قیمت منطقه‌ای هرمترمربع زمین (حداقل ۶۵۰ ریال) ×

     

     

    ۳-ر- الف: عوارض صدور پروانه ساختمانی مجتمع‌های مسکونی و خانه‌های تک‌واحدی بیش از ۶۰۰ مترمربع.

    ردیف سطح ناخالص کل بنا مبنای محاسبه عوارض برای هر مترمربع سطح ناخالص کل بنا
    ۱ بیش از ۶۰۰ مترمربع
    میانگین سطح واحد
    ۱۰۰

    ۳۰% قیمت منطقه‌ای هرمترمربع زمین (حداقل ۸۰۰ ریال) ×

     

     

    دو- عوارض پذیره واحدهای تجاری، اداری و صنعتی

    این عوارض برای استفاده از کاربری‌های انتفاعی وضع شده است و مشابه “عوارض تعیین کاربری انتفاعی” در طرح‌های سیال عمل می‌کند. که البته چون نسبت به سطح زیربنا تعیین شده به نوعی به عنوان عوارض افزایش تراکم هم کارکرد دارد، به شرح زیر:

     

    نحوه محاسبه عوارض پذیره:

    برای محاسبه عوارض پذیره یک مترمربع از یک واحد تجاری اداری و صنعتی از جدول ۱-۵ استفاده می‌شود.

     


    جدول شماره۱-۵: عوارض پذیره یک مترمربع از یک واحد (تجاری، اداری، صنعتی)

    ردیف طبقات تجاری (۱) اداری (۲) صنعتی (۳) ملاحظات
    ۱ همکف P 5 P 3 P *= قیمت منطقه‌ای که عبارت است از آخرین ارزش معاملاتی زمین که ملاک عمل اداره امور اقتصادی و دارائی هر شهر بوده و در اجرای ماده ۶۴ قانون مالیات‌های مستقیم تعیین و ابلاغ می‌گردد.

     

    **= در محاسبه عوارض پذیره چنانچه زمینی دارای چند بر باشد قیمت منطقه‌ای گرانترین بر ملک مشرف به معبر محاسبه خواهد شد.

    ۲ زیرزمین P 3 P 5/2 P 5/0
    ۳ اول P 5/2 P 2 P 35/0
    ۴ دوم P 25/2 P 5/1
    ۵ سوم به بالا P 75/1 P
    ۶ انباری P P
    ۷ نیم‌طبقه P 5/0 P 5/0

     

    ۲- تراکم غیرثابت ساختمانی

    اصل تراکم ثابت ساختمانی مدت‌هاست به علل مختلف زیر سؤال رفته است، به شکلی که باتوجه به دستورالعمل بند ۶ مصوبه مورخه ۱۴/۲/۷۱ شورایعالی شهرسازی اجباراً باتوجه به مساحت زمین و تعداد واحد متغیر خواهد بود، به شرح زیر:

    دستورالعمل کنترل تراکم ساختمانی و تعیین سطح اشغال در مناطق مسکونی (براساس حفظ سرانه فضای باز، تشویق بلندمرتبه‌سازی، کاهش سطح زیربنای مسکونی و عدم تفکیک)

     

    براساس بند ۶ مصوبه مورخ ۱۴/۲/۷۱ شورایعالی شهرسازی و معماری ایران تحت عنوان “منطقه‌بندی مسکونی شهرها به تک‌خانواری، چندخانواری و مجتمع‌های آپارتمانی …” دستورالعمل شماره ۱ به شرح زیر ابلاغ می‌گردد:

    ۱- به منظور تأمین فضای باز کافی در ساختمان‌ها یا مجتمع‌های مسکونی لازم است در تهیه ضوابط و مقررات اجرایی کلیه طرح‌های هادی، جامع و تفصیلی آتی یا در دست تهیه حداقل فضای باز، متناسب با تعداد طبقات یا واحدهای مسکونی به شرح زیر رعایت گردد:

     

    تعداد طبقات یا حداقل تعداد واحد مسکونی حداقل فضای باز به ازای هر واحد مسکونی
    ۲ طبقه ۶۰ مترمربع
    ۳ و ۴ طبقه ۵۵ مترمربع
    ۵ و ۶ طبقه یا ۲۴ ۵۰ مترمربع
    ۷ و ۸ طبقه یا ۳۲ ۴۵ مترمربع
    ۹ طبقه و بیشتر یا ۴۰ ۴۰ مترمربع

    برای مثال در یک زمین ۲۵۰ متری که تراکم آن ۱۸۰درصد است نمی‌توان در سه طبقه و ۶ واحد ۷۵ متری ساخت. چون ۶ واحد نیاز به ۳۳۰ متر فضای باز دارد (۳۳۰=۶×۵۵) و حتی اگر بخواهیم سه واحد ۱۵۰ متری احداث نماییم نیاز به ۲۲۰ متر (۱۶۵=۳×۵۵) فضای باز است. یعنی سطح اشغال ۸۵ متر خواهد شد و کل سطح زیربنا ۲۵۵ مترمربع که به خودی خود تراکم را به حدود ۱۰۰ درصد کاهش می‌دهد.

    بنابراین مشاهده می‌شود که عملاً مبحث تراکم ثابت ساختمانی، دیگر وجود نخواهد داشت. بدون چنین تراکم ساختمانی ثابتی، برای کنترل سقف جمعیتی نیاز است که این کنترل از طریق سطح زیربنای پروانه‌های ساختمانی انجام شود.

     

    ۳- چگونگی کنترل سطح زیربنا و در نتیجه سقف جمعیتی

    شهرداری‌ها باتوجه به دستورالعمل وزارت کشور، نسبت به نگه‌داشتن حساب دقیق پروانه‌ها مکلفند. برای مثال جدول ضمیمه (پیوست ۲) جدولی است که براساس آن شهرداری‌ها، آمار پروانه‌های صادره را به مرکز آمار ارسال می‌نمایند و بر آن اساس آمارنامه‌های “اطلاعات پروانه‌های ساختمانی صادره” تهیه می‌شود و البته جداول دیگری نیز برای نگه‌داشتن حساب درآمد شهرداری‌ها تهیه می‌شود.

    براساس این محاسبات سقف جمعیتی نواحی شهر به شرح زیر کنترل می‌شود.

     

    ۱-۳- محاسبه کل زیربنای قابل ساخت (در هر بخش شهری) باتوجه به سقف جمعیتی (تراکم مجاز)

    در جدول کاربری محلات و نواحی شهری در طرح جامع مشخص شده است که چند درصد اراضی به بخش مسکونی اختصاص می‌یابد و تراکم جمعیتی آن چقدر است و باتوجه به محاسبات متوسط زیربنا برای هر نفر تعیین می‌شود که سطح زیربنای مجاز بر ساخت در هر بخش چقدر می‌تواند باشد.

     

    کل مساحت زیربنای مجاز هر بخش شهری= سرانه زیربنا× تراکم جمعیتی× مساحت مسکونی هر بخش شهری

     

    ۲-۳- برآورد سطح زیربنای قابل احداث

    براساس تراکم ساختمانی حداقل و زیربنای قابل واگذاری از حاصل ضرب مساحت اراضی مسکونی در حداقل تراکم مجاز ساختمانی این سطح به دست می‌آید.

    کل مساحت زیربنا براساس تراکم حداقل= تراکم ساختمانی حداقل× سطح اراضی مسکونی هر بخش شهری

    مساحت زیربنای قابل واگذاری= مساحت زیربنای حداقل- کل مساحت زیربنای قابل ساخت

    شهرداری در هر بخش شهری پس از واگذاری کل سطح قابل واگذاری تا طرح بعدی فقط نسبت به صدور پروانه ساختمانی براساس حداقل تراکم مجاز اقدام می‌نماید تا سقف جمعیتی از حد تعیین شده بیشتر نشود.



    مطلب پیشنهادی

    برزن نیوز: طرح ترافیک تهران که بیش از چهار دهه از آغاز اجرای آن می‌گذرد، این روزها در آستانه تغییراتی جدید قرار دارد. مدیریت شهری پایتخت در حال بررسی پیشنهادهایی است که می‌تواند ساختار فعلی این طرح را دستخوش تحول کرده و شیوه مدیریت تردد خودروها در سطح شهر را تغییر دهد.

    طرح ترافیک تهران در مسیر تحول؛ بررسی گسترش محدوده و اجرای مدل پیمایش‌مبنا

    برزن نیوز: طرح ترافیک تهران که بیش از چهار دهه از آغاز اجرای آن می‌گذرد، این روزها در آستانه تغییراتی جدید قرار دارد. مدیریت شهری پایتخت در حال بررسی پیشنهادهایی است که می‌تواند ساختار فعلی این طرح را دستخوش تحول کرده و شیوه مدیریت تردد خودروها در سطح شهر را تغییر دهد.

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *