امیرحسین شبانی اظهار کرد: یکی از نکاتی که در برنامهریزی راهبردی باید به آن توجه کنیم، جایگاه برنامهریز در مناسبات و روابط بین ذینفعان، نیروهای مؤثر در شهر و لایههای مختلف اجتماعی، فرهنگی، سیاسی شهر است.
وی افزود: تغییر نقش برنامهریز موجب میشود درک درستی از مسئله برای وی ایجاد شود تا بتواند روندهای موجود را تسریع، تسهیل یا برخی مواقع متوقف و بازسازی کند.
این دکترای شهرسازی عنوان کرد: با تعریف چنین نقشی از برنامهریز باید انتظار داشت که طراحان طرحهای راهبردی و ساختاری نیز تغییر نقش برنامهریز شهری در مراحل تهیه و اجرا را به منظور دستیابی بهتر به اهداف مد نظر لحاظ کنند.
وی خاطرنشان کرد: در غیر این صورت نمیتوان انتظار داشت که نظام برنامهریزی به تنهایی همه مسائل را بشناسد و آنها را به منظور پاسخدهی و اجرا، درک و تحلیل کند. ما نیاز به تغییر نگرش داریم تا بتوانیم به بسیاری چالشهای پیش رو جواب متناسبی بدهیم.
شبانی تاکید کرد: تغییر نگرشها باید برآمده از بستر فرهنگی اجتماعی جامعه شهری باشد و تبدیل به یک مطالبه شود تا بتواند در ارکان نظام برنامهریزی و مدیریتی رسوخ کند زیرا تا زمانی که نسبت به بسیاری از مسائل ابتدایی شهر و شهروندی توجه نداشته باشیم و این موارد تبدیل به مطالبات شهروندی نشود نمیتوانیم انتظار تغییر در یک نظام شهری متمرکز بالا به پایین را داشته باشیم.
ایمنا
پایگاه خبری تحلیلی برزن نیوز نخستین پایگاه تخصصی مطالعات میان رشته ای (برنامه ریزی شهری – منطقه ای)