یکشنبه , ۱ آذر ۱۴۰۵ - ۱۰:۴۱ بعد از ظهر
  • کد خبر 13298
  •  متر‌وپل
     متر‌وپل

    تصورات نادرست: قیمت زمین

    فرض کنید یک نفر (یا یک خانوار) در وسط بیایانی برای خود مسکن درست کند و ساکن شود (فعلا فرض میکنیم محل سکونت ربطی به محل شغل فرد ندارد یا اصلا افراد نیاز به شغل و درآمد ندارند!). برای این فرد، قیمت زمین صفر بوده چون تا چشم کار میکند بیابان خداست ( فرض کنیم دولتی هم نیست که مدعی مالکیت تمام زمینها باشد و زمین بی ارزش بیابان را هم وقتی فردی خواست برای خودش مسکن بسازد، نگذارد که بیا مجوز بگیر و البته پول بده!). فرض کنید فرد دیگری دنبال جایی برای سکونت است. او برای انتخاب محل سکونت، دو‌ گزینه دارد. یا در مجاورت فرد اول خانه بسازد یا در جای دیگری از بیابان خدا! اما او میداند که همجواری با فردی دیگر، مزایایی دارد مثلا حیوانات وحشی دیگر از نزدیک شدن به آنها به دلیل تعداد بیشتر خواهند ترسید. مسلما همجواری بر فرد اول هم مثبت است با این حال، از نظر ذهنی چون او قبلا بدون توجه به این موضوع محل سکونت خود را انتخاب کرده، ارزش ذهنی اثرات مثبت همجواری نزد او‌ کمتر از فرد دوم است. فرض کنیم فرد اول قادر باشد از فرد دوم بابت این همجواری پول مطالبه کند! فرد دوم تا جایی که پول خواسته شده کمتر از ارزش ذهنی مثبت همجواری برای او هست، خواهد پذیرفت که پول بپردازد.
    فرض کنیم این داستان ادامه پیدا کند و افراد بیشتری در مجاورت خانه فرد اول، خانه بسازند. فرض کنیم فرد اول این حق را دارد که به جای پول همجواری، خانه خود را مرکز سکونتگاه قرار دهد و مثلا خدمات عمومی مثل مدرسه و ایستگاه اتوبوس شهر و … را آنجا تاسیس کنند! حالا سکونتگاهی داریم که برخی خانه ها نزدیک خانه فرد اول (مرکز سکونتگاه) و برخی خانه ها دورترند. خانه های نزدیکتر، بالتبع دسترسی راحت تری به مرکز دارند.
    فرض کنیم حالا ساکنین میتوانند خانه های خود را به افراد جدید بفروشند. آیا همه خانه ها یک قیمت دارند؟ مسلما خیلی از افراد تمایل دارند در خانه های نردیکتر به مرکز ساکن شوند. هرچه دورتر میشویم، تمایل به سکونت کمتر است. در دورترین خانه ها، افراد تمایل دارند جای خرید، با قیمت نزدیک به صفر زمین بیابانی، برای خودخانه بسازند (نزدیک صفر چون باید مبلغی برای فرد اول که حالا خیلی امکانات را هم به سکونتگاه اضافه کرده بپردازد). حالا فرض کنیم خانه های اولیه کلنگی شده و باید از نو ساخته شوند. در واقع زمین آنها صرفا به درد میخورد. حالا زمین همان فرد اول که درست در مرکز سکونتگاه و با بهترین دسترسی به خدمات هست، میتواند مثل زمینهای بسیار دورتر در بیابان، فاقد ارزش و با قیمت صفر باشد؟

    پ.ن: سعی کردم خیلی ساده سازی شده مسئله را توضیح دهم. میتوان برخی عوامل از جمله خوش آب و هوا بودن یا نزدیک رودخانه یا پای کوه بودن را اضافه کرد.
    نتیجه: خانه صرفا چهاردیواری در بیابان نیست! زمین شهری به دلیل ویژگیهای آن واجد ارزش میشود. حذف قیمت زمین از هزینه تمام شده مسکن، صرفا در حالتی ممکن است که در بیابان پرت و دور، فاقد دسترسی و فاقد امکانات زیستی ساخته شود! آن هم که هنر نیست! هرکسی خواست توی بیابان بی امکانات سکونت کند، میتونه بره بسازه اون هم ویلایی نه در طبقات با اثرات منفی همسایگی آپارتمانی! (البته اگر دولت بابت ریگهای بیابان مطالبه وجه نکند!)



    مطلب پیشنهادی

    زنگ خطر گاز در زمستان؛ احتمال کسری روزانه ۴۳۰ میلیون مترمکعب

    زنگ خطر گاز در زمستان؛ احتمال کسری روزانه ۴۳۰ میلیون مترمکعب

    ناترازی گاز؛ چالش تکراری زمستان‌های ایران زمستان در سال‌های اخیر همواره با چالش تأمین گاز …

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *